“หนูเคยบังเอิญไปเจอแม่ ตอนที่แม่หันมาเจอหนู แม่ก็มองไปทางอื่น”
คำพูดทั้งน้ำตา ของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องโตมากับยาย กับ คำถามในชีวิตที่ทำไมหนูไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่น?
ชีวิตวัยเด็กที่ควรจะได้ซุกตัวในอ้อมกอดพ่อแม่ กลับมีเพียงยาย คนเดียวที่คอยเลี้ยงดู ปกป้อง และประคองชีวิต
ในวันที่หัวใจยังอ่อนแอเกินจะเข้าใจโลกความเจ็บปวดของเด็กคนหนึ่ง ถูกเล่าผ่านน้ำตา ในวันที่บังเอิญเจอแม่ แต่แทนที่จะได้ยินคำเรียกหรือได้กอดสักครั้ง
สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียง การหันหน้าหนี
อ้อมกอดแม่เป็นยังไงแทบจะจำไม่ได้แล้ว พ่อกับแม่เลิกรากันไปตั้งแต่น้อง 4 ขวบและพวกเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย
เด็กหญิงตัวน้อยๆ ต้องโตมากับยายที่มีรายได้จากการขายของหน้าบ้าน ซึ่งแทบจะไม่พอเลี้ยงสองปากท้อง ยายหลาน
คำปลอบใจจากยายที่มักพูดว่า “ไม่เป็นไร มีแค่ยายก็พอแล้ว อย่าไปคิด”
อาจช่วยให้ยิ้มได้ในบางวัน แต่คงไม่อาจลบคำถามในใจได้ทั้งหมด เมื่อเห็นเพื่อนวัยเดียวกัน มีพ่อแม่พร้อมหน้า ในขณะที่ตัวเอง… มีเพียงยายเพียงคนเดียว
