พ่อสัปเหร่อเคยส่งนับพันคน แต่ลูกตัวเองฌาปนกิจไม่ลงเลย..

พ่อสัปเหร่อเคยส่งนับพันคน แต่ลูกตัวเองฌาปนกิจไม่ลงเลย.

พ่อยอมให้คนอื่นจัดงานแทน ยืนยันคำเดียว “พ่อทำเองไม่ไหว”
พ่อบอกว่าจะขอเป็นคนเก็บกระดูกเอง จะคอยเก็บอย่างเดียว เพราะกลัวว่าถ้าเผาเอง น้ำตาจะหยดใส่ลูก แล้วลูกจะมีห่วง กลัวลูกจะไปไม่ถึงที่ควรไป “อริชา จ่าทอง” หนึ่งในผู้จากไปจากเหตุเครนก่อสร้างหล่นทับขบวนรถไฟ

พ่อนั่งถามทั้งน้ำตาว่า “ผมว่ารถไฟกรุงเทพ–อุบล ปลอดภัยที่สุดแล้วนะ แบบนี้ยังไม่ปลอดภัยอีกเหรอ ลูกผมถึงต้องมาจากไปแบบนี้” พ่อเล่าว่า ปกติลูกไม่ค่อยขึ้นรถไฟเลย แต่วันนั้นไม่รู้เป็นอะไร ยอมขึ้นรถไฟ เพื่อจะไปงานดำแม่ย่า

เมื่อโดนถามว่า ต่อไปจะให้คนในครอบครัวขึ้นรถไฟอีกไหม
พ่อส่ายหน้าแล้วตอบสั้นๆ “ไม่แล้ว… ไม่ไว้ใจแล้ว ขึ้นรถประจำทางดีกว่า ยังไงก็ช่าง แต่ไม่เอารถไฟอีกแล้ว”

คำพูดธรรมดาของพ่อคนหนึ่ง
แต่เต็มไปด้วยความเจ็บที่ไม่มีคำไหนอธิบายได้
ความสูญเสียครั้งนี้ ไม่มีใครควรต้องเจอเลยจริงๆ