“เณรขอกอดโยมแม่ มันจะผิดไหม” ไม่ได้เจอแม่มา 5 ปี ใจหนึ่งก็คิดถึงจนแทบขาดใจ แต่อีกใจก็เกรงว่าผ้าเหลืองที่ครองอยู่จะดูไม่เหมาะสม กลัวว่าจะผิดแล้วคนจะตำหนิเอา

“เณรขอกอดโยมแม่ มันจะผิดไหม” ไม่ได้เจอแม่มา 5 ปี ใจหนึ่งก็คิดถึงจนแทบขาดใจ แต่อีกใจก็เกรงว่าผ้าเหลืองที่ครองอยู่จะดูไม่เหมาะสม กลัวว่าจะผิดแล้วคนจะตำหนิเอา

“เณรขอกอดโยมแม่ มันจะผิดไหม” ไม่ได้เจอแม่มา 5 ปี ใจหนึ่งก็คิดถึงจนแทบขาดใจ แต่อีกใจก็เกรงว่าผ้าเหลืองที่ครองอยู่จะดูไม่เหมาะสม กลัวว่าจะผิดแล้วคนจะตำหนิเอา


แม่จ๋อมต้องจากบ้าน บินไกลไปทำงานถึงไต้หวัน ฝากน้องเติ้ลให้คุณยายเลี้ยง ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะความจนมันบังคับ กว่าจะได้ลาพักร้อนกลับมาบ้าน 2 อาทิตย์ เวลาก็ล่วงเลยไปถึง 5 ปี 5 เดือน จากเด็กชายตัวเล็กๆ วันนี้กลายเป็นสามเณรผู้สำรวม วันที่ได้พบหน้าแม่ เณรอยากจะวิ่งไปกอดใจจะขาด แต่ต้องกลั้นไว้เพราะกลัวไม่เหมาะสม จนวินาทีที่ได้รับอนุญาต สามเณรก็รีบเข้าไปสวมกอดแม่ทันที ความคิดถึงทั้งหมดถูกชดเชยด้วยอ้อมกอดเพียงไม่กี่วินาทีนั้น

ภาพนี้ไม่ใช่แค่แม่ลูกกอดกัน แต่มันคือภาพที่สะท้อนว่า “พ่อแม่คือพระอรหันต์ในบ้านของลูก” ความรักที่บริสุทธิ์แบบนี้ไม่มีคำว่าผิดวินัย ขออนุโมทนาบุญกับความกตัญญูของสามเณรด้วยนะคะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *